Czy da się oszukać i zmniejszyć głód? Jak to robią anorektyczki

Anoreksja jest to zaburzenie odżywiania w którym osoba chora, ciągle dąży do uzyskania jak najniższej masy ciała,  dzieję się tak ponieważ w skutek przyczyn psychicznych nie potrafi realnie ocenić swojego wyglądu. Anorektyk ciągle uważa, że jest nieatrakcyjny z powodu wagi, boi się więc przytyć przez co maksymalnie ogranicza pożywienie które spożywa. Jak anorektycy radzą sobie z głodem? Co pokazują badania? Jaka jest przyczyna chorób związanych z nieprawidłowym żywieniem? Czy da się poskromić apetyt?

 

 

Skąd się wzięły choroby związane z zaburzeniem odżywiania?

Zaburzenia odżywiania związane są z aspektem psychologicznym. Pojawiają się gdy stawiamy sobie za najważniejszy i jedyny cel w życiu wygląd, a co za tym jedzenie. Takie podejście nie raz powoduję że postrzegamy własną osobę niczym w krzywym zwierciadle, wiecznie nieatrakcyjną i grubą. Spowodowane jest to niskim poczuciem własnej wartości i stałym brakiem akceptacji swojego wyglądu. Osoba chora mimo już bardzo niskiej wagi, nadal widzi swoje niedoskonałości i tłuszcz (którego już prawdopodobnie nie ma).

 

Zaburzenia odżywiania

 

Zaburzenia odżywiania są szalenie niebezpieczne bo doprowadzają do wyniszczenia organizmu nie tylko na tle fizycznym ale i psychicznym. Wyróżniamy kilka chorób związanych z zaburzeniem odżywiania, a są to:

  • Bulimia, jest to choroba opierająca się na schemacie skrajnego przejadania się, a następnie pozbywania się zjedzonego pokarmu po przez wywołanie wymiotów bądź zastosowaniu środków przeczyszczających.  Bulimicy są to ludzie mający obsesję na punkcie utrzymywania i zmniejszania swojej wagi.  Często przez to popadają w depresję, stany lękowe, ponadto cierpią z powodu niskiej samooceny.
  • Anoreksja, to zaburzenie wiążące się z jadłowstrętem psychicznym, anorektycy bardzo boją się bycia grubym, przez co mimo niedowagi, postrzegają samych siebie jako otyłych. Strach jest tak silny, że pożywienie może budzić u nich wstręt, z fizjologicznego punktu widzenia, nie odczuwają takiej przyjemności z jedzenia jak ludzie zdrowi. Ponadto często tak samo jak bulimicy wywołują wymioty by pozbyć się pożywienia z organizmu.
  • Orhorexia nervosa,  charakteryzuję się obsesją polegającą na spożywaniu wyłącznie zdrowej żywności. Paradoksalnie takie podejście jest szkodliwe, gdyż wyklucza z jadłospisu cała masę produktów, co w zasadzie doprowadza do ubogiego i monotonnego schematu odżywiania. Ważne jest również to, że osoba chora, spożywa jedynie posiłki przygotowane osobiście co często doprowadza  do wyalienowania(chory przestaję spotykać się ze znajomymi). W dłuższej perspektywie  czasu orhorexia nervosa może prowadzić także do paranoi (chory widzi wszędzie niezdrowe jedzenie), izolacji społecznej, utracie wszelkich innych zainteresowań, a w krytycznych sytuacjach poważnego niedożywienia i śmierci.
  • Kompulsywne objadanie się, ta przypadłość polega na nadmiernym i skrajnym przejadaniu się wywołanym przez emocje, takie jak lęk, strach, smutek, samotność.

 

Skąd się bierze głód.

Istnieje wiele przekaźników odpowiedzialnych za uczucie  głodu czy sytości, najważniejszy z nich to poziom glukozy (cukru) we krwi. Większość jedzenia które spożywasz, zostaje przekształcona w glukozę, a następnie gdy poziom glikogenu jest wystarczający to wątroba przekształca  glukozę w tłuszcz w celu późniejszego wykorzystania. Kiedy poziom glukozy jest niski, wątroba wysyła sygnały do podwzgórza, by uzupełnić jej braki, wtedy my zaczynamy czuć potrzebę skonsumowania jedzenia, czyli czujemy głód. Podwzgórze również odpowiedzialne jest za to, co chcemy spożyć, to one podpowiada nam na co mamy w chwili obecnej ochotę, czyli na co mamy apetyt.

Jak to wszystko się dzieję? Wszystkie sygnały wysyłane są po przez neuroprzekaźniki i hormony , np. Cholecystokinina- hormon peptydowy, wydzielany przez śluzówkę dwunastnicy podczas rozkładu jedzenia wysyła sygnał do podwzgórza, że należy przestać jeść, że jesteśmy już nasyceni, hamując przy tym uczucie głodu.

 

Psychologia głodu

Oprócz wielu przekaźników które odpowiadają za uczucie głodu i sytości, za wiele odpowiada również nasze podejście czyli psychologia, to właśnie po przez czynniki kulturowe i wychowawcze stosujemy pewne preferencje i nawyki żywieniowe, np. gdy wychowujemy się w rodzinie ludzi otyłych, dużo częściej spożywamy niezdrowe przekąski, gdy wychowujemy się w Chinach odżywiamy sie ryżem w Polsce zaś ziemniakami, itp. Ponadto gdy po zjedzeniu czegoś zachorujemy, często rozwija się u nas awersja do tego smaku, tzn. że odczuwamy niechęć do tego produktu i będziemy go unikać.

 

Czy można zmniejszyć głód?

Większość osób próbuje radzić sobie z nadmiernym apetytem po przez odpowiednio dostosowaną dietę, natomiast rzadko to się udaję, niestety ale z badań wynika, że aż 80 % ludzi otyłych rezygnuje z ćwiczeń i diety ponieważ nie są w stanie powstrzymać wilczego apetytu. Dlatego właśnie powstały leki które realnie pomagają utrzymać zdrową i niskokaloryczną dietę poprzez obniżenie uczucia głodu i zwiększenie uczucia sytości.

Mimo tego polecamy zmienić nasz jadłospis tak, by naturalnie zaspokoić nasze łaknienie, nie zwiększając przy tym kaloryczności:

  • Białko, dostarczaj więcej białka do organizmu, białko dłużej się trawi i potrzebuję do całego procesu więcej energii, dzięki czemu przyśpiesza się nasz metabolizm, my natomiast dłużej czujemy się syci, ponadto odpowiada również za stabilizację glukozy i rozrost mięśni (mięśnie budują się z białek). Zastąp więc tego batonika, chudym białkiem (np. piersią z kurczaka), dzięki czemu zmniejszysz uczucie głodu niskim kosztem.
  • Spożywaj więcej warzyw i owoców, zapełnią twój żołądek nie dostarczając przy tym dużej ilości kalorii, przy okazji są bardzo zdrowe 🙂
  • Błonnik spowalnia tempo z jakim pożywienie opuszcza żołądek przez co dłużej czujemy się syci,
  • Pij przynajmniej 2.5 litra wody dziennie,
  • Spróbuj środków tłumiących apetyt,

 

centrymetr odchudzanie leki zmniejsz apetyt

 

Leki obniżające głód

Fentermina (lek adipex, fastin, lonamin)- pobudza wydzielanie kilku neuroprzekaźników takich jak noradrenaliny, dopaminy, serotoniny, w ten sposób nasze podwzgórze dostaję odpowiednią informację dzięki której nasz apetyt się zmniejsza i nasila się uczucie sytości

Dietylopropion (lek tenuate)-  pobudza wydzielanie kilku neuroprzekaźników głównie noradrenaliny i dopaminy, obecnie  łączony z topiramatem wywołującym efekt termogenezy (przyśpiesza spalanie), Dietylopropion stosowany jest w leczeniu otyłości.

Sibutramina (meridia)- Mechanizm działania polega na hamowaniu wychwytu zwrotnego noradrenaliny, dopaminy, serotoniny.

Ponadto takie substancje jak: fenfluramina, mazindol, rimonabant i kilka innych nad którymi prowadzone są badania. Więcej informacji na temat każdego leku, efektów ubocznych, przeciwskazań, badań,  ich działania i historii w przyszłych artykułach.

 

Jak to się dzieję, że anorektyczki mogą nic nie jeść?

Zgodnie z badaniami opublikowanymi w czasopiśmie Biological Psychiatry mózgi anorektyczek reagują inaczej na głód. W eksperymencie, kobiety które wyzdrowiały z anoreksji czuły znacznie mniejszą przyjemność ze spożywania pokarmu niż kobiety bez zaburzeń w odżywianiu. Nie oznacza to jednak, że nie czują one głodu, świadczy to tylko o tym, że ich motywacja do jedzenia jest znacznie mniejsza.

 

Dlaczego anorektyczki czują mniejszą przyjemność z jedzenia?

Spowodowane jest to zapewne podejściem do całej sprawy (co widać poniżej), anorektyczki paranoicznie boją się być grube, tak bardzo chcą być jak najszczuplejsze , że jedzenie staję się ich wrogiem, być może strach i poczucie winy sprawia, że jedzenie nie sprawia im przyjemności.

Oto przykazania którym kierują się anorektyczki:

  • Jeśli nie jesteś szczupła, to znaczy, że nie jesteś atrakcyjna.
  • Bycie szczupła jest ważniejsze od bycia zdrową.
  • Będziesz się głodziła i robiła wszystko, co w Twojej mocy, aby wyglądać co raz szczuplej.
  • Nie będziesz jadła nadprogramowo bez poczucia winy.
  • Nie będziesz jadła niczego nadprogramowo bez ukarania siebie za to.
  • Będziesz liczyła każdą kalorię i ograniczała ich ilość.
  • Najważniejsze jest to, co mówi waga.
  • To proste: chudnięcie jest dobre, a przybieranie na wadze – złe.
  • Nigdy nie jesteś zbyt szczupła.
  • Bycie szczupła i niejedzenie są dowodami prawdziwej siły woli.
  • Waga jest wskaźnikiem moich codziennych sukcesów i porażek.
  • Wierzę w perfekcję i chcę ją osiągnąć.
  • Droga do szczęścia jest stawaniem się kimś lepszym niż wczoraj,

Powyższe punkty świadczą tylko o poważnej chorobie, jeśli znamy osobę która może być chora, nie należy jej pozostawiać samą z problemem, pierwszym krokiem do wyleczenia anoreksji jest uświadomienie osoby chorej jak wygląda prawidłowe odżywianie, potrzebna może być również wizyta u psychiatry.

 

waciki do jedzenia?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Waciki nasączone sokiem

Słyszeliśmy również o sposobie w którym anorektyczki łykały waciki nasączone wodą, ponieważ mają one  zapełniać żołądek i zmniejszać głód, odradzamy tą głupotę! Waciki bowiem nie są czystą bawełną, włókna są często przetwarzane za pomocą wybielacza i innych chemikaliów, przez co są przepełnione dioksynami. Ponadto takie kuleczki nie są w stanie strawić się w żołądku, co powoduje niedrożność jelit, blokując przewód pokarmowy. Objawami niedrożności są:

  • nudności,
  • skurcze,
  • biegunka,
  • zaparcia,
  • bóle brzucha,

Problem pozostawiony bez leczenia doprowadza do śmierci tkanek i infekcji, waciki zaś muszą być usunięte chirurgicznie.

 

Chirurgiczna pomoc w walce z głodem

Jeśli nie radzimy sobie z głodem, a cierpimy na poważną otyłość należy zastanowić się nad bypasami żołądka które go pomniejszą i nie pozwolą spożywać dużych kalorycznych posiłków, więcej znajdziesz tutaj: bypasy żołądka

 

Neuroprzekaźniki u anorektyków, BADANIA

W badaniu z 2002 roku wynika, że osoby chorujące na zaburzenia odżywiania czuły większą przyjemność gdy mogły wypluć roztwór z cukru niż go połknąć, w 2011 roku starano się dowiedzieć czemu tak jest.

Z eksperymentu wynika, że w przypadku zaburzenia jakim jest  jadłowstręt w porównaniu z osobami zdrowymi, znacznie rośnie uwalnianie się dopaminy do podwzgórza  przez co zmniejsza się chęć spożycia pokarmów. Ponadto badania wykazuję również, że zarówno anorektycy jak i osoby które z niej wyszły  pragną więcej żywności niskokalorycznej niż w przypadku osób które nigdy nie chorowały.

Skomentuj